سلام دوستان خوبم

داشتم گشتی تو سایت آیت الله مکارم میزدم که تو قسمت اندرز ها به نکته خیلی جالبی برخوردم حیفم اومد واسه شما نگذارم.

آیت الله مکارم شیرازی :  عزيزان! سخن از «سكينه» و آرامش روح و روان در ميان بود، همان گوهر گرانبهايى كه خليل اللّه براى يافتن آن، گاهى به ملكوت آسمان ها و زمين نظر مى افكند و آن را در جهان با عظمت بالا جستجو مى كرد:

«وَ كَذلِكَ نُرِىَ اِبْراهيمَ مَلَكُوتَ السَّماواتِ وَ الاَْرْضِ وَ لِيَكُونَ مِنَ الْموُقِنينَ»(1).

و گاه مرغان چهارگانه را كه به گفته بعضى از ارباب تفسير هر كدام مظهر يكى از صفات نكوهيده انسان بودند (طاووس مظهر خودنمايى و غرور، خروس مظهر تمايلات شديد جنسى، كبوتر مظهر لهو و لعب، و كلاغ مظهر آرزوهاى دراز!) سر بريد و در هم كوبيد تا پس از احياء مجدد، اطمينان به معاد يابد و به آرزوى قلبى خود (لِيَطْمَئِنَّ قَلْبِىْ)(2) برسد.

اين گوهر گرانبها يعنى سكينه و آرامش را چگونه مى توان يافت؟ و در كدامين اقيانوس جستجو كرد؟

به شما عرض مى كنم طريقه دسترسى به آن بسيار آسان و در عين حال بسيار مشكل است، به اين مثال گوش جان فرا دهيد:

آيا هرگز در يك روز ابرى، سوار هواپيما شده ايد؟ هواپيما تدريجاً اوج مى گيرد و آهسته آهسته از ميان ابرها گذشته، بالاى ابرها قرار مى گيرد، در آنجا آفتاب عالمتاب با شكوه تمام مى درخشد، همه جا روشن و پرنور است، در آنجا در تمام طول سال هرگز خبرى از ابرهاى تيره و تار نيست و چهره خورشيد هيچ گاه حجابى ندارد، چون برتر از ابرهاست!

ذات مقدس خالق جهان، آفتاب عالمتاب است كه همه جا نورافشانى مى كند و ابرها، همان حجاب هايى است كه ما را از مشاهده جمال حق، مانع مى شود، اين حجاب ها همان اعمال سوء ماست، همان آمال و آرزوهاى ماست.

و به گفته امام عارفان: «اِنَّكَ لاْ تَحْتَجِب و مِنْ خَلْقِكَ إلاَّ اَنْ تَحْجُبَهُمُ الاَْعْمالُ دُونَك»(3).

حجاب ها همان شياطينى هستند كه به خاطر اعمال ما، در ما نفوذ كرده، و گرداگرد قلب ما را احاطه كرده اند، چنان كه در حديث آمده: «لَوْ لا اَنَّ الشَّياطينَ يَحُومُونَ عَلى قُلُوبِ بَنِى آدَمَ لَنَظَرُوا اِلى مَلَكُوتِ السَّماواتِ; اگر شياطين بر دل هاى بنى آدم احاطه نمى كردند، آنها ملكوت آسمانها را مى ديدند»(4).

اين حجاب ها، بتهاى گوناگونى است كه با دست خود ساخته، و با هوى و هوس خويشتن پرداخته، و به بتخانه دل سپرده ايم و به گفته بزرگان:

«كُلُّ ما شَغَلَكَ عَنِ اللّهِ فَهُوَ صَنَمُك; آنچه تو را به خود مشغول دارد و از خدا غافل كند بت تو است»!

 بت ساختيم در دل و خنديديم

بر كيش بد برهمن و بودا را!

 اى عزيز! ابراهيم وار، تبر ايمان و تقوا را بردار و اين بتها را بشكن، تا بتوانى به ملكوت آسمان ها نظر بيفكنى و از «موقنين» باشى! آن گونه كه ابراهيم شد: «... وَ لِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنينَ».(5)

غبارهاى هوا و هوس فضاى روح ما را تيره و تار كرده، و مانع ديد چشم باطن ماست، همّت كن و «غبار ره بنشان تا نظر توانى كرد»!

عجب اين كه خدا به ما از خود ما نزديكتر است; ولى چرا ما از او دوريم؟ او در كنار ماست چرا ما مهجوريم؟ آرى «يار در خانه و ما گرد جهان مى گرديم»!

و اين بزرگ ترين درد ما و مشكل ماست و بدترين حرمان ما، هرچند راه درمان روشن است.پایان سخن

 

1. انعام / 75.

2. بقره / 260.

3. دعاى ابوحمزه ثمالى.

4. بحار، ج 59، ص 163.

5. انعام / 75.

نوشته شده در یکشنبه 1388/09/01ساعت 11:17 بعد از ظهر توسط شب گرد| |